रसुवाको गोसाइँकुण्ड गाउँपालिका-५, स्याफ्रुबेशीमा असोज २ गते गएको पहिरोले विद्यालय गएका ४५ जना विद्यार्थीलाई बेपत्ता बनाएको छ। त्यसयता, अभिभावकहरूको मनमा शान्ति छैन; उनीहरूका आँखा सधैँ पहाडतिर सोझिएका छन्, एउटा चमत्कारको आशामा।
त्यो दिन स्याफ्रुबेशीका लागि सामान्य दिनजस्तै सुरु भएको थियो। बिहानै विद्यार्थीहरू विद्यालयका लागि निस्किएका थिए, भविष्यका सपना बोकेर। तर, अचानक आएको पहिरोले उनीहरूको त्यो यात्रालाई बीचमै रोक्यो र पूरै गाउँलाई शोकमा डुबायो।
पहिरो गएको खबर फैलिएलगत्तै गाउँमा भागदौड मच्चियो। स्थानीयवासी, शिक्षक र अभिभावकहरू तत्काल उद्धारमा खटिए, आफ्ना बालबालिकाको खोजीमा उनीहरूले कुनै कसर बाँकी राखेनन्। सुरुमा केही व्यक्तिलाई उद्धार गरिए पनि धेरै विद्यार्थीहरू माटो र ढुंगाको थुप्रोमा हराए। त्यसपछि सुरु भएको ४५ जना विद्यार्थीको खोजी कार्य आजसम्म पनि जारी छ।
उद्धार टोलीले दिनरात नभनी बेपत्ता विद्यार्थीहरूको खोजी गरिरहेका छन्। यस कार्यमा खटिएका उद्धारकर्मीहरूले दुर्गम भौगोलिक अवस्था, निरन्तरको वर्षा र पहिरोको थप जोखिमका कारण ठूलो चुनौतीको सामना गरिरहेका छन्। पहिरोको विशाल भग्नावशेष र माटोको थुप्रोले खोजी कार्यलाई जटिल बनाएको छ। बेपत्ता विद्यार्थीहरूलाई पत्ता लगाउन निकै कठिनाइ भइरहेको छ। तैपनि, टोलीले हार मानेको छैन, एकएक ढुंगा पल्टाएर र माटो पन्छाएर उनीहरूले जीवनको संकेत खोजिरहेका छन्।
स्याफ्रुबेशीका हरेक घरमा अहिले अनिश्चितताको बादल मडारिएको छ। बालबालिका स्कुलबाट फर्केर आउने आशामा अभिभावकहरू दिन गनिरहेका छन्, उनीहरूको मनमा हरेक पल एउटा प्रश्नले डेरा जमाएको छ: ‘के हाम्रा सन्तान सकुशल भेटिएलान्?’ कतिपय अभिभावकहरू त उद्धार टोलीसँगै खटिएर आफ्ना सन्तानको खोजीमा जुटेका छन्, आफ्नो पीडालाई शक्तिमा बदलेर। यो सामूहिक पीडाले पूरै गाउँलाई एकताबद्ध बनाएको छ, जहाँ एकअर्कालाई सान्त्वना दिँदै र सहयोग गर्दै उनीहरू यो कठिन समयको सामना गरिरहेका छन्।
विद्यार्थीहरू बेपत्ता भएपछि विद्यालयमा पनि सन्नाटा छाएको छ। कक्षाकोठा खाली छन्, खेल मैदान सुनसान छ। यस घटनाले विद्यालयको शैक्षिक वातावरणमा गहिरो असर पारेको छ। हरेक दिन विद्यालयको घण्टी बज्दा विद्यार्थीहरूको कोलाहलको सट्टा अभिभावकहरूको मौन वेदना मात्र सुनिन्छ। विद्यालय प्रशासन र शिक्षकहरू पनि यस घटनाले स्तब्ध छन्, उनीहरू आफ्ना विद्यार्थीहरूको सम्झनामा भावुक बनेका छन् र भविष्यमा कसरी शैक्षिक गतिविधिहरूलाई सामान्य अवस्थामा फर्काउने भन्ने चिन्तामा छन्।
रसुवाका पहाडी क्षेत्रमा प्राकृतिक विपत्तिको जोखिम उच्च छ। वर्षायाममा पहिरो र बाढीको जोखिम सधैँ रहन्छ, र यस क्षेत्रका बासिन्दाहरूले हरेक वर्ष यस्ता विपत्तिहरूको सामना गर्दै आएका छन्। यसपटकको घटनाले ठूलो मानवीय क्षति पुर्याएको छ, जसले गर्दा यस क्षेत्रको विपद् व्यवस्थापनमा गम्भीर प्रश्न खडा भएको छ। विद्यालय जाने उमेरका बालबालिकाहरूको यति ठूलो संख्यामा बेपत्ता हुनुले सुरक्षित बस्ती र विद्यालय निर्माणको चुनौतीलाई स्पष्ट पारेको छ।
सम्पर्कविहीन ४५ विद्यार्थीको अवस्था अझै खुलेको छैन, र यो नै अहिलेको सबैभन्दा ठूलो अनिश्चितता बनेको छ। उनीहरू जीवितै भेटिने आशा क्षीण बन्दै गए पनि अभिभावक र उद्धारकर्मीहरूले हिम्मत हारेका छैनन्, उनीहरू चमत्कारको पर्खाइमा छन्। यस पहिरोको पूर्ण क्षतिको विवरण संकलन गर्ने र प्रभावित क्षेत्रको थप निरीक्षण गर्ने कार्य पनि जारी रहनेछ, तर यसको विस्तृत प्रतिवेदन कहिलेसम्म आउनेछ भन्ने स्पष्ट छैन। साथै, बेपत्ता विद्यार्थीहरूको खोजी तथा उद्धार कार्य कहिलेसम्म जारी रहनेछ भन्ने विषयमा पनि कुनै निश्चित समयसीमा तोकिएको छैन, जसले गर्दा अभिभावकहरूको पीडा अझै लम्बिएको छ।
स्याफ्रुबेशीको यो घटनाले प्राकृतिक विपत्तिको भयावहतालाई पुनः स्मरण गराएको छ। गाउँलेहरू हरेक बिहान एउटा नयाँ खबरको प्रतीक्षामा हुन्छन्, एउटा यस्तो खबर जसले उनीहरूको मनमा केही शान्ति ल्याओस् र उनीहरूका सन्तानको बारेमा स्पष्ट जानकारी मिलोस्। तर, जबसम्म बेपत्ता विद्यार्थीहरूको अवस्था स्पष्ट हुँदैन, तबसम्म स्याफ्रुबेशीको मौनता र पीडा जारी रहनेछ, र यो त्रासदीको घाउ निको हुन लामो समय लाग्नेछ।
