सम्माननीय सभामुख महोदय, आज असामान्य परिस्थितिमा म यो सम्मानित सदनलाई सम्बोधन गर्न उभिएको छु । म जान्दछु – म त्यो देशको नागरिक हुँ, जुन देश इतिहासमा कहिल्यै कसैको उपनिवेश बनेन । म जान्दछु – मेरो देश, वीर गोर्खालीको देश दुनियाँमा कहिल्यै कसैका सामु झुकेन । तपाईं हामी कयौंले बाल्यकालदेखि गोपाल योञ्जनको गीत सुन्दै आयौं- खोसेको रोटीले मेरो पेट भरिन्न, मागेको धोतीले मेरो लाज छोपिन्न, घोटिएर हात-पाउ झरी जाऊन् औंला, तर कोई अगाडि यी हात जोडिन्न । बनेको छ पहराले यो छाती मेरो ।।
सभामुख महोदय, यो देशको सार्वभौमिकता, स्वतन्त्रता, स्वाभिमान, राष्ट्रियता र राष्ट्रिय हितको रक्षाका लागि नेपाली नागरिकहरू सचेत छन् । तर, आज देशको अर्थतन्त्र गम्भीर मोडमा पुगेको बेला अर्थमन्त्रीका बारेमा उठेका गम्भीर प्रश्नहरूमाथि सदनमा किन मौनता छाएको छ ? यो प्रश्न अनुत्तरित छ ।
हिजोका दिनमा विभिन्न मन्त्रीहरूका बारेमा सामान्य प्रश्न उठ्दा समेत सदन र सडक तातेको अवस्था थियो । तर आज जब देशको अर्थतन्त्रको भविष्यसँग जोडिएका अर्थमन्त्रीका बारेमा गम्भीर प्रश्नहरू उठिरहेका छन्, तब किन सबै ‘बरफ’ जस्तै चिसो र मौन देखिएका छन् ? यो विडम्बना हो ।
यसले वर्तमान सरकारको कार्यशैली र जिम्मेवारीप्रतिको जवाफदेहितामाथि गम्भीर प्रश्नचिह्न खडा गरेको छ । राष्ट्रिय हित र नागरिकको भविष्यभन्दा व्यक्तिगत वा पार्टीगत स्वार्थ हावी भएको त होइन भन्ने आशंका पनि उब्जिएको छ ।
